پوریای ولی .

زرگ نباشد. یکی که خاکستری باشد مثل خودم. اشتباه کند. مستأصل شود و خوشحال شود بیخودی. بزند به سرش گاهی. یکی که ماورای شخصیت بودنش متعجبم کند؛ که کلاهم را بردارم برایش و تعظیم کنم به خاطر شگفتی‌های روزمرگی‌اش. دلم می‌خواهد فقط ناظرانه نگاهش کنم. دلم نمی‌خواهد برایش بنویسم که زندگی‌اش این طوریست. که قرارست آینده‌اش سه چهار کلمه جلوتر از من باشند. دلم می‌خواهد برود جلو و من در ردپاهایش نشسته‌باشم به تماشا.....

خدایا ما را ببخش اگر گاهی فراموش میکنیم بنی آدمیم ...

خدایا ما را ببخش و از دردِ بی دردی نجات ده ...









«ربنا آتنا فی الدنیا حسنة و فی الآخرة حسنة وقنا عذاب النار»

این جان عاریت که به حافظ سپردهِ دوست

روزی رُخش ببینم و تسلیم وی کنم ... *

به دل گفتم : لیاقت برآورده شدن خواسته ات را نداری وگرنه از تو حرکت و از خدا برکت و خدا هم برایت برآورده اش میکرد.

دل گفت : مگر آنچه را که تا بحال خدا به تو داده است لیاقتش را داشته ای !

و مگر او تا بحال در بذل نعمت هاش به لیاقت تو نگاه می کرده است ؟!

.... و قسم می خورم که راست می گفت (: