پیدا شده ست با همه ی چشم تنگی ات

از پشتِ دکمــــه بادکنک های رنگــــی ات

ترکیب جالبی ست قلـم کاری تنت

پهلوی کفش پاشنه دار فرنگـی ات

ترکیب جالبـی ست همین عینک مدرن

بر روی چشم و ابروی پارینه سنگی ات

در بحث آفرینش دریاچــــه ی خـــــزر

الگو گرفته است خدا از قشنگی ات

در آسمان خراش، صفای گذشته را

دارد هنــــوز خاطره های کلنگی ات

لبخند تو رها شدن از پیله ی غــــم است

پروانه ذوق می کند از شوخ و شنگی ات

انبـــوه شاعران تو در استراحت اَند

وقتی پریده خاطره ی بومرنگی ات..

من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو

پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگو

سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو

ور از این بی‌خبری رنج مبر هیچ مگو

دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت

آمدم نعره مزن جامه مدر هیچ مگو

گفتم ای عشق من از چیز دگر می‌ترسم

گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو

من به گوش تو سخن‌های نهان خواهم گفت

سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو

قمری جان صفتی در ره دل پیدا شد

در ره دل چه لطیف است سفر هیچ مگو

گفتم ای دل چه مه‌ست این دل اشارت می‌کرد

که نه اندازه توست این بگذر هیچ مگو

گفتم این روی فرشته‌ست عجب یا بشر است

گفت این غیر فرشته‌ست و بشر هیچ مگو

گفتم این چیست بگو زیر و زبر خواهم شد

گفت می‌باش چنین زیر و زبر هیچ مگو

ای نشسته تو در این خانه پرنقش و خیال

خیز از این خانه برو رخت ببر هیچ مگو

گفتم ای دل پدری کن نه که این وصف خداست

گفت این هست ولی جان پدر هیچ مگو

تو که باشی میشود حتما...

دوستت دارم و دانم که تویی دشمن جانـم
از چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم
غمم این است که چون ماه نو انگشت نمایی
ور نه غم نیست که در عشق تو رسوای جهانم

دم به دم حلقه ی این دام شود تنگ تر و من
دست و پایی نزنم خود ز کمندت نـــرهانــم

سر پر شور مرا نه شبی ای دوست به دامـان
تا شوی فتنه ی ســـاز دل و ســـوز نــهــانــم

ساز بشکسته ام و طائـر پـر بستــه نــگــارا
عجبی نیست که این گونه غم افزاست فغانـم

نکته ی عشق زمن پرس به یک بوسه که دانی
پیر این دیر کهن مست کنم گر چه جــــوانم

آن لئیم است چه چیزی دهد و باز ستـانــد
جان اگر نیز ستانی ز تو من دل نـــستـــانـــم

گر ببینی تو هم آن چـــهــــره به روزم بـنـشینی
نیم شب مست چو بر تخت خیالت بـنشــاند

که تورا دید که در حسرت دیدار دگر نیست؟
(آری آنجا که عیان است چه حاجت به بیانم)

بار ده بار دگر ای شــه خوبان که مـبـادا
تا غیامت به غم و حسرت دیدار بـمــانم

مرغکان چمنی راست بهاری و خـــــزانـــی
من که در دام اس