اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

به حق بزرگیت...

از داغ مردی كه هر شب

در بستر يك دريا مي خوابد.

وقتی که نباشی

در به دری

مثل ردپاهای روی برف

آیا می رسد؟

چشم هایت

تاروپود شعری است

که بر تن می کنم

می رقصـــــــــــــــــــــــم ...

می گــــــــــــــــردم ...

همچون کولی آشفته ای

به دور خود

می چرخـــــــم...

ثانیه هدر میدهم برای

نـــــــ رفتن ...