اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در قلمرو تردید،

چه روزهاي فقيري

مادرم می گفت: صبور باشید - یخ ها آب می شود

یعنی کوه هم که باشم

تنم هم با هیچ بادی نلرزد

در این شرجی نبودنت

با پلک زدنی

فرو می ریزم..

عشق یعنی من که بی تو

تلخ ترینم...

احتمالـــٍ گریستنِــ ما بسیاراستــ ..

از ابرِ خشک مگر خواهش بیابان چیست؟

خس خس نفس

در سردی سکوت

سمفونی این روز های من است ...

گاه گاهی سفری کن به حوالی دلت...
شاید...
خاطره ای
منتظر
لمس
نگاهت
باشد...