اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پشت پنجره ها

هیچ خبری نیست

نمی دانستم خبرهای خوب

توی مشت تو جا ماندند...

بی مخاطب...

باور نمی کنم...

خالق نظم دانه های انار،

زندگی مرا...

چنین بی نظم چیده باشد!

دلم دوباره در انبوه خستگی ها ماند
گرفت آینه ام را غبارِ دلتنــــــــــگی

نمیدانم که چیست این رمز دنیا
نمیدانم که کیست حل معما
نمیدانم چرا پا به دنیا گذاشتم روزگاری
نمیدانم این قلم را کی گرفتم یادگاری