اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

قاصدکی تنها روی سنگ فرش خیابان...

در انتظار یک دست ...

یک فـوت برای پرواز. ..

بی مخاطب...

این یادت باشه یک بار زندگی میکنی فقط یک بار...

وقتی پستوی خانه پدری

آفتاب گیر است

با چرتی که ملایم است

کم کم حس میکنم

شعر من

باید

با یک پایان خوب، خیال مردم شهر را

با حقیقت تلخ

بهم ببافد...