اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

از نگه کردنت احوال تو را می دانم
دل غربت زده ات
بی نوایی تنهاست
من و تو می دانیم
چه غمی در دل ماست

پاهایم
مانده از رفتن راهی بی انتها
نگاهم
خسته از جستجویی بی پایان

آنقدر خفته ای که خواب می بينی ام
تو در تب و تاب ومن بی تاب

باور کن هیچ چیز را
به ابدیت تو سنجاق نکرده ام
من فقط آب ریختم
سالها می گذرد
کوچه هنوز خیس است
و چشمهایم ...