اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من در این دشت جنون تنهایم

عسل بدیعی درگذشت/ به خواسته اش اعضای او اهدا خواهد شد

سینمای ما-عسل بدیعی بازیگر سینمای ایران که از روز گذشته در کما بود، ظهر امروز 12 فروردین‌ماه درگذشت.، عسل بدیعی بازیگر سینمای ایران که از دیروز به دلیل مسمومیت دارویی در بیمارستان لقمان تهران بستری بود، ظهر امروز دار فانی را وداع گفت. وی در نهایت به دلیل ایست قلبی و مشکلات تنفسی درگذشت.وی دو روز گذشته را به دلیل مسمومیت شدید دارویی در بخش مراقبت‌های ویژه بستری شده بود. با درگذشت این هنرمند و به دلیل خواسته وی که به کرات به خانواده و اطرافیانش اعلام کرده بود، اعضای بدن وی اهدا خواهد شد.مراسم خاکسپاری بعد از تعطیلات برگزار می‌شود

بدیعی متولد سال 1356 در تهران است. او سال 1375 به سینما راه یافت و با فیلم «بودن یا نبودن» به کارگردانی کیانوش عیاری فعالیت حرفه‌یی خود را آغاز کرد. وی در رشته‌ی علوم تغذیه تحصیل کرده است.

از دیگر کارهای او می‌توان به این فیلم‌های سینمایی اشاره کرد: (۱۳۷۸) دست‌های آلوده (سیروس الوند)، (۱۳۷۹) هفت پرده (فرزاد مؤتمن)، (۱۳۷۹) از صمیم قلب (بهرام کاظمی)، (۱۳۸۲) شمعی در باد (پوران درخشنده)، (۱۳۸۴) پروانه‌ای در مه (محمدجواد کاسه‌ساز)، (۱۳۸۵) سربلند (سعید تهرانی) و (۱۳۸۷) روز هشتم.

دیگر حتی سرخی دانه های انار هم

مرا به زندگی ،

نمی کند مانوس!

تهی دستان عاشق را به شهر ماهرویان اعتباری نیست

می دانم به هر دردوگریه شان روزگاری نیست

دریغ ازمن که شبها درخیال روی توهر لحظه امیدم درون شعرم بود

درزمان گریستن قلب هاوتظاهربه خوشحالی دراوج غمگینی

عاشقانه نعره سرمی دهد بی آنکه بداند بهرچه !شاید

که آسمان هم بامن همدرداست شاید بر،اوهم جفا

کرده اند شاید اوهم درمانده است ازاین دنیاکه این گونه

دردودل می کن

فروغ می خوانم


خزر بارانی ست...

کی مرا ابر سراسر باران از غمت

خواهد شست

کاش می دانستم روزگارم ابری است

کاش می دانستم

کاش می دانستم

تو.............چرا بر غم من خندیدی

افسوس



عاشق شدن گناه است

گناه بزرگی که کفاره اش يک عمر گريستن است

الان نوشته های قبلیم و خوندم همش شبیه همن

تلخ تلخ....