اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

،هیچ وقت نرفتم


تنهاتر شدم...

تا روز رشد نکرده!

ترک های لبخندم را

پر می کنم

از سایه های ریخته شده ات!

میان شامه ی ابر

و بارش گیسوان

پیر درختی ، دست و پا شکسته!

لهجه ی گنجشک

گردن آویز

باد می شود!

به نام تو

با تکیه به ستون های فاصله

زیر سایه سقف تنهایی

با کمک نگاه هایی عمود بر افق

در جدال با مسلیوم های دلتنگی

به زخم بستر انتظار نائل شدم

بخت خوشش
خوشتر
می خواند

زیرقدم های


تو

وهم یا...

آخرین شعرم را که سرودم

سفر آغاز می کنم

از حلول تو در آخرین مجال

تا انتهای خیالی ترین محال

سبویی ام شکسته


هیچ می تراود از من

چون یادگار تنم، خسته