اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هر دم می باردُ

تو با چتری از عشق زیر ِبارش ِچشمانم

نشسته ای آرام،

نگاهِ غمناکت به آسمان ِابری

در انتظار ِ

تابش آفتاب بر مردمکِ گریانم...

«بال های باد»

پری زاده ی جنگل

با لباسی الوان

در انتظار ِ

شاهزاده ی سوار بر بال های باد

تا برقصند در آغوش ِآسمان

از سوزش ِتاول ِزخم های اوهام

و طغیانی است

از شلاق های زمستان بر تابوتِ تن ِاشکبارم

تیرباران ِشقایق های سرخ _در_ انجماد ِ باتلاق ِسکوت ِزرد است...

علیرضاااااا !!!

چرا ؟!

منتظری ؟! واسه خاطر این ؟!

خنده هایم درد میکند

وقتی

روی تنۀ خورشید

واژۀ مرگ نقش میزنند..

نمی شکند

سکوت تنهایی ام را

در قتل عام زمستان
رو به مرگ...

در قتلِ عامِ بی برگی درختان

به تاراج می برد انتظارِ

آخرینِ برگهای اسیر

در چنگالِ جنونِ زایشِ زمستان؛

«حقیقت تلخ »