اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من بی او...





هیچ تر از هیچم....!

در انحنای مسدود موجها
قلب ِ عاشق ِ دریا
جستجوگر رد پای توست...
متولد شو!

به تــــــــــــــوفکر می کنم

اتاق خالــــــــــــــی ام

پر از عطر عسل

طعم غزل

و رنگ شراب می شود....

غزل بوســـــــــــــــــــــه ها...

از لــــــــــب هایم

می چــــــــــــــــــکد

صد قصه از شب های گرم یلدا

در انتظار

لحن آبـــــــــــــــــــــــــــی دیدارت

دفتر شعر من



پر از رنگ نارنج است



پر از عطر عسل لاویج



لبریز از طعم چای لاهیجان است.





دفتر شعر من



سایبان سپید دو نفره کنار دریاست...



بی قرار در قرار موج ها...



آبی آبرنگی.



دفتر شعر من خودِآبی دریاست!

این روزها

حال موجها را می فهمم...

دریایی از سکوت؛

در دل نهفته غرشِ طوفان سهمگین،

باز این منم...ببین!

ابرها ،

قاه قاه خندیدند.

زار زار گریستند..

درست مثل من ،

وقتی که تو ،

تاب می دادی مرا

بلند..

بلند..

تو همیشه با منی

لابلای تار و پود جان و تن

در مقابل چشمانم شب ميميرد وقتي كه اينهمه تاريكي را مي بيند!
و ثانيه ها
مضحكه ي زمان شده اند!
دلم
لباسي مي خواهد سفيد
كه بوي كافور مي دهد!
نمي خواهم بمانم و هواي آلوده را تصويه كنم!
نمي خواهم ببينم
ماهي قرمز را درون تنگ
كه بزرگترين آرزويش
پيوستن به حوضي كوچك است!
و دستي را كه
به بهانه ي دعا
سد راه پرندگان مي شود!
و
دختركي را كه از تب فاحشگي مادر
درد را حامله مي شود!
نمي خواهم ببينم...