خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن
در این دنیا چه دشوار است،
چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است...

ممنونم از لطف تون سکوت زندگی...

زور که نیست!

دیگر نمی توانم بی دلیل بخندم و با لبخندی مسخره وانمود کنم

همه چیز رو به راه است!

....اصلا دیگر نمی خواهم که بخندم

میخواهم لج کنم،با خودم،با تو،با همه ی دنیا...!

چقدر بگویم فردا روز دیگریست و امروز

بیاید و مثل هر روز باشی...؟!

خسته ام...از تو...از خودم...از همه ی زندگی...

کدام نابساماني را سامان دادي ؟!

چه زخمهائي را التيام بخشيدي ؟!

کدام بيچاره را چاره نمودي ؟!