همین یادداشت چند روزه انگیزه من برای چاپ یکی از کارام شده.
همیشه نگهش میدارم.

دل شکسته ای دارم وسخت پردردم



نگاه خسته ای دارم واند کی سرد م



به شوقِ گم شدنم در میان طوفان ها



صبوری می کنم وگریه نه،که من،مَردم



وآه،ای همه خنده های پوشالی!



کجاست سیلی سرخی،که همچنان زردم



نگاه کن به دلِ خسته وغم آلودم



نگاه کن که شکسته ومی تپد هر دَم



ببین مرا که دگر طاقتی نمانده،ولی



به شوق دیدن راهی،به درد،سرکردم



صبورگشته ام وهمچنان ولی بی تاب



سراغ خاطره ای عاشقانه می گردم

گفت آشناست،دلش نیامد ازپشت خنجر بزند

از جلو چه شجاعانه

شمشیرکشید...