اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در زمانی که برای غربتت سينه دلسوزی نيست

درختی شدم


بی ریشه بی برگ


که نمی دانست


چگونه ایستاده است


زمان گذشت


تا بال های تو را دیدم

یک زمان دل را سپارم دست باد


میبرم هر آن چه سختی را زیاد


گاهگاهی که دلم تنگ میشود


گریه ام با من هماهنگ میشود


هر چه میگویم که آرامش بگیر


اینقدر بر زندگی خرده نگیر


چاره اندیشیده بهرت چاره ساز


تو صبوری پیشه کن با غم بساز


صبر کن آه ای دل بیچاره ام


بیش از اینها تو نکن آواره ام


من که با دردت مدارا میکنم


با امید، غم را مداوا میکنم


من که با هر درد تو می ساختم


هستیم را در ره تو باختم



در جهانی که وجودت فانی است


باید از درد و غم بیهوده رست

تو مثل لحظه باز شدن غنچه گل سرخ هستی ،
تو مثل لحظه آمدن موج های دریا به کنار ساحل می باشی.
تو مثل لحظه طلوع زیبای خورشید از پشت کوه ها هستی.
تو مثل لحظه پرواز پرندگان در اوج آسمان آبی هستی.
تو مانند لحظه باریدن باران در هوای بهاری می باشی.
مثل لحظه نشستن شبنمی بر روی گل ، مثل لحظه ای که رنگین کمان در آسمان نمایان می شود.
عزیزم تو زیباترینی تو بهترینی.
تو مثل لحظه ای هستی که فصل بهار سلام دوباره ای به طبیعت خشک میکند.
تو همان سر سبزی بهاری ، لطافت بارانی و به خوشبویی گلهایی.
عزیزم تو زیباترینی تو بهترینی.
تو مثل لحظه ای هستی که برای من همان رویاهای عاشقانه ام است.
تو مثل لحظه ای هستی که مهتاب از پشت ابرها بیرون می آید و شب تیره و تارم را روشن میکند.
تو مثل لحظه رهایی پرنده از قفس می باشی.
عزیزم تو زیباترینی ، تو بهترینی.
تو مثل یک چشمه جوشانی ، یک قله خوشبختی.
تو مثل همان لحظه ای هستی که تپش قلبم را تندتر و تندتر میکنی و من در همان لحظه به تو میگویم دوستت دارم ای زیباترینم و ای بهترینم.

اینجا جمعه بازار است

ن شب

که مـــاه عاشـــقــانه هـــایمـان را

تماشا می کرد ...

آن شب که شب پره ها

عاشــقـــانه تر

نــــور را می جســـتند ...

و اتاق

سرشار از عطر بوسه و ترانه بود...

دانستم

دیروز گریستم

امروز نوشتم

فردا را چه خواهم کرد

در این ویرانه دل

صدای گنجشگها ترانه روزانه..... دل خسته وغمگینم شده

خیال امروز م را پر می کنم .....با مسیر عنکبوت کوچک ....

وتنیدن های پی در پی اش

و چه بیهوده.....مسیر عنکبوت کوچک نگاه خسته ام.....را

ساعتها به دنبال خود می کشد

وارسته از هر خیال وهر نگاه به اندوه خود

چه امید عبثی است

امید به فردا

چه واژه تکراریست

برای فردای مبهم...... زیستن