اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

به انتظارِ مهر نشستم

تا مهربانیت را ببینم

اما تو آمدی

حتی نگفتی دوستت دارم

پس به آبان می‌روم

تا آب بنوشم

بلکه از آزِ عطش مهربانی‌ها خلاص شوم

و اگر چنین نشد

در آتش آذر خاکستر می‌شوم

این است پاییز آرزوهای من

می‌دانی

برای چه پاییز زیباست

می‌فهمی

زبان برگ‌های خشک

با کدام زوزه‌ی باد زمزمه می‌کند

آواز بازگشت مجدد گنجشک‌ها را

...

تا فردا ...

انگار از ضربه های زمین

ما تحت آسمان سوراخ شده باشد

باران

چه حس خواستنی و تازه ای دارد

سلام علیرضا جان..

بعد از تو

تمام عالم از چشمم افتاده اند ...