اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

می دونم کجاش رو بزنم

باشه

اینم حرفیه

نگران نباش...

دلتنگی بی پایانیست

که

روزها دیوانه ام می کند

و

شبها شاعر...!!!

بلی......

وسعت تنهایی

اسم قاشق را گذاشتی قطار،هواپیما...؟؟!!

تا یك لقمه بیشتر بخورم!!

یادت هست؟

می گفتی بخور تا بزرگ بشی


آقا شیره بشی!


و من عادت كردم

هر چیزی را

بدون اینكه دوست داشته باشم

قورت دهم !!


حتی

بغض های نتركیده ام را...!!!

آدمها

دق می کنند!

اما

یادشان می رود به دیگران بگویند!

می پسندم پاییز را !!

که معافم میکند

از پنهان کردن...

دردی که در صدایم میپیچد

اشکی که در نگاهم میچرخد...