اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هر چه کردی مو به مو آموختم

بی تمنا در ته مرداب تو

گوهر دلواپسی اندوختم

در زمستان های بی انصاف تو

آتشی از گریه می افروختم

کاش می شد با کلاف و سوزنی

چشم بد را تا ابد می دوختم

دست بردار از دالم ای روزگار

زندگی ام را به تو بفروختم

کولیا هر ذلتی در زندگی

نکته ها دارد که من آموختم.

با يك دماغ قرمز

از بس گريه كرده ام

خدايا تو بخند

زمين پر است

از دلقك . . .

مثل بـــاران همیشـــه میبــــارد

غم تنهايي به كنار ، آنچه عقاب را پير مي كند پرواز زاغهاي ولگرد است...

نیمکت های پاییزی کمی سرد است

مجالی هم که باشد فرصت خوب نشستن روی دفتر های پر برگ است

عجب دریای طوفانیست دنیا

نرو از خواب من بانو .....

دگر هوایم را نداری…