اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

با این همه انتظار و پای لنگ عقربه های ساعت !

هر روز چیزی شبیه نبودنت در دلم میریزد

و من در نبود تو نابود میشوم.

دلت برای همان یک نفر تنگ است


تا نیاید


تا نباشد


هیـــچ چیز درست نمیشود...

می ترسم شب بیاید و

باز میان ازدحام دلهره گمت کنم

و عقربه های هیچ ساعتی به

همان ساعت غروب پنجشنبه هایمان نرسد

من خسته ام

بیابرویم . . .

دوست دارم یک شبه شصت سال را سپری کنم ،

بعد بیایم و با عصایی در دست ،

کنار خیابانی شلوغ منتظرت شوم ،

تا تو بیایی ،

مرا نشناسی ،

ولی دستم را بگیری و از ازدحام خیابان عبورم دهی!

حالا میروم که بخوابم!

خدا را چه دیدی!

شاید فردا...

به مانند پیر مردی برخواستم!

تو هم از فردا ،

دست تمام مردان وامانده در کنار خیابان را بگیر!

دلواپس نباش!

آشنایی نخواهم داد!

قول میدهم آنقدر پیر شده باشم ،

که از نگاه کردن به چشمهایم نیز ،

مرا نشناسی!

...