اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چتر نمیخواهد این هوا

ترا میخواهد…

ای رهگذر!


اگر آواز بخوانی

چندان خواهم گریست

که تشنگی ی بهار

میوه ی رسیده ی تابستان باشد .

طوفان


رعد و برق

باد

شب


سکوت

رویای تو.

مـــوهایم را،

بــــــــــــــــــــــــــــاد نــوازش می کند ؛

جـــای دســـــتهایــــت....

معــــــجزه ی دســـــتانت

عاشـــــــق شدنم، بود..

خدا نکند زبانتان را گاز بگیرید..

معصیت،


دوست نداشتنِ توست...