اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نبضم‌ از طغيان‌ خون‌ متورم‌

مرا از نوشتن گریزی نیست

چنان که از عشق ...

چشم هایم خسته میشود

آنگاه که تو را نمی بینند

نمی آیی

و ماه

سرد میشود



در فنجان چای

حرارت تمام تنم را می سوزاند و من شتابان به سوی وزشی می گردم تا خاموشم

کند

بشو بشو من تو را نخام

سیایی من تو رو نخام

بلایی من تو رو نخام