اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

كف بيني نكن بانو !

دستي كه به سويت داراز شده است

طالع اش توئي

سرد شد ،


از دهن افتاد ،

شعرهایم

بس که دیر آمدی .

با هر بارش باران ذهنم فلج می شود !

تمامی وجودم عطش درد و دل است

نیمه ی گم شده ی من

فرسنگها فاصله با من دارد

اما , من

خدای ابراهیم را می پرستم

او , به خوبی

تکّه های گم شده را

به هم می چسباند

شب دوم بي تو بودن...

در من قیامتی ست که آن سرش نا پیدا

دوزخ بهشت را فرا می گیرد

من می مانم و خودکار شکسته ای

که از کوچکی با هم بزرگ شده ایم

وسنگ نوشته هایی

که مرا به ندیدن عاشق کرده اند

دریچه را ببند!

که توانم از دیدن بُریده.

در بی نهایت من

بی نهایت دیگریست....

خودم را دور كشيده ام،خاكستري مايل به ماهيگيري

قلاب را به آب داده ام و حواسم را به آهوي پيراهنت

كه زير سايه نخل ها باران را به خواب مي بيند

تراشه هاي مداد رنگي را جارو بزن با شلال موهايت

ومرور كن روزگارم را درچشم هاي روسياهت

آشوب گونه ات را چگونه تصوير كنم گلبانو؟

اصلا از اين نقاشي جداشو

بيا به غربت پشت غبارها

تا دور بزرگواري كوير بگرديم

دستت را سايبان چشم هايت كن

جــنـگل آهــنی