اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پرنده ای انگاربال میزند در پیراهنم

درمی آورم

این آسمان کوچک را،

چندقفس

درسینه ام پنهان است؟!

من شاعری هستم

که زیر نور ماه زائیده شد

بی آنکه

کسی بداند

وقتي ميخوابي شعر ميشوي

ومن از تنت كتاب برميدارم

شعرهايم را پس بده.

من تا به حال

تورا مي سرودم.

نترس جانم
ظرفیت باور من به اندازه ی همه ی دنیاست
تو دروغت را بگو...

کــــاش آنکه با شعرهای من عاشق تو می شُد
آنقدر شرف داشت
که دست به ترکیبِ دردهــــــــایم نمی زد...

@خـانـوم ِمیکروب ِصـورتـی . .