اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تا چند در هوای تو

دلم را رها کنم

و تا چند در جای پایت

بذر عشق بیافشانم

و تا چند در سراب چشمانت

آه و افسوس بدارم

بیا و من را همان گونه که بودم پس بگیر

لعنتی .. . ..

دلم برایش تنگ شد .

در چه ساعت و چه روزی

شعر گفته ام

و کتابهایم را در کدام سال

چاپ کرده ام

هیچکدام را به خاطر

ندارم

روح من است که می گرید

گریه ی باران نیست

و فریاد توفان نیست

روج من است که می بارد

کولاک برف نیست

و نهیب سرما نیست

هيچگاه ندانسته ام

كه ساعت شعر كدام وقت

دوازده ضربه را مي نوازد

و من در انتظار مي مانم

تا ساعت سيزده فرا رسد

با هر كلمه

مرگ مي آيد

و بر كاغذ مي نشيند

و با هر كلمه

سفيدي كاغذ

پيام نيستي سر مي دهد

چه اميد بخش است

سفيدي كاغذ

آنگاه كه اندوه خود را

به او نگفته ام