اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تا روشنایی افق

وقتی نمانده است

ای مهربان ...

خود را در آغاز جاده ای می بینم که به افقی کودکانه ختم می شود و به هیچ...

باغبان دلشاد کنج ايوان زمزمه کنان مي گويد:

" منتظر بايد بود تا زمستان برود، غنچه ها گل بکنند ... "

صبح ها دیر بیدار می شوم
به آسمان نگاه نمی کنم
و برای جاده چراغی روشن نمی کنم
و هیچ جوهری از سرانگشتانم نمی چکد
حرفی ندارم که بگویم
حتی آنقدر که این شعر را
به پایان محکوم کنم!

شاید سالها بعد ... گذر جاده ها...

خدا چه آسان میگذشتی و من نمیدیدم...

میگـטּ : خـבا آבمایے رو ڪـﮧ خیلے


בوست בاره زیاב امتحاטּ میڪنـﮧ !!


اینطور ڪـﮧ مـטּ حساب ڪرבم

دلتنگــــی هایم...



و تمام اشک های مـن...






بمانـد بـرای بعد...