خیال است.میدانم.اما هستی...

چکاوک نپرد

نسترن قهر کند

شاخه ها لخت شوند

سارها کوچ کنند.

ممنون علیرضا جون

کوچ...ای انتظار غربت...

پشت سرت گریه به جاست

پشت غصه ها و گر یه ها...

حدیث جاودانه وفاست

بگذار بگریند...

آواره ها.دل مرده ها...

بگذار دستی تکان دهند

جانانه ها...مه پاره ها

سر سجاده احساس نمازم جاری است

اعتقادم عشق است...

اشکها از ته مجرای قنوتم جاری است

یک نفس تا به سجودم باقی است.

یک قدم مانده به آغاز حضور...

یک قدم تا ته این کوچه خیس

یک قدم مانده به این حس غریب

یک قدم مانده به جایی که خدایم جاری است.

خود زندگی .. و خون زندگی در رگهایت جاریست .. و نمیدانی ........

خداییش چیزی نفهمیدم!

سکوتی که:

نفس در آن به منزله صور اسرافیل

سکوتی که:

نبض شرمسار است

سکوتی که:

سنگینیِ شبنم بر نازکایِ خیال، در آن پیداست

چشمانی که دیگر نیست

چشمانی که مهربانی در آن خدا

و چین های صورتی که تاییدی بر شکیبایی مادرانه اش بود.