واقعیت...



مثل بختک روی زندگیم افتاده است.



مثل سایه ای که پاهایش چسبیده به پاهایم و هر چه می دوم باز هم او از من جلوتر است.



چند وقتی است که سنگینی طاقت فرسایش را تحمل می کنم،



شانه هایم دیگر توان ندارند،



چیزی نمانده به زانو درافتم...



زندگی مرا به بازی گرفت یا من زندگی را؟!؟!؟



با خود چه کردم من...!!!

تمامِ کسانی
که راحت فراموش می‌کنند،
همه‌چیز را با چشمِ بسته تماشا کرده‌اند!

چشمم ؟ نه!

دلم؟ نه!

جگرم را خون کرده‌ای!

اصلن دریایی از خون در من به راه انداخته‌ای

طوری که قبیله‌ای می‌تواند به خون‌خواهی بیاید!

تا می‌توانی بخند!

بگذار شادی

سوژه‌ی تازه‌ای در شعرهایِ من باشد!

حالا آن سوی این همه جهان
شومینه هاروشن است
رختخوابها گرم
سفره ها لبریز
دستها پر
دلها خوش و
دنیا دنیاست برای خودش

دلم برای نوشتن تنگ شده، خیلی بیشتر از آن چیزی که تصور کنید اما همین که انگشتانم روی کلید های این صفحه می لغزند سیل بی امان بغضی گلویم را دودستی می چسبد و می فشارد. انگاری گردنم آنقدر دراز شده که گردبادی دور آن بپیچد و من را با گردنی دراز و بدنی کاریکاتور وار به هوا بلند کند و با خود ببرد که دستم دیگر به این کلید ها نخورد!

دلم برای نوشتن تنگ است اما.....! این دلتنگی را خیلی بیشتر برای خودم دارم، دلم برای خودم هم خیلی تنگ شده برای همان خود آزاد از موج های وحشتناک یک دریای طوفانی! ساحلم دور شده و من حتی دلم نمی خواهد به سمت آن ساحل بروم، خواهم گذاشت طوفان من را ببرد شاید جای بدی نباشد،چقدر احمقانه است اگر فکر کنم بعد طوفان همه چیز خوب می شود اما احساس می کنم آنقدر احمق هستم که بگذارم این تصور اندکی آرامم کند!

ساده بودن را به من آموختی ای مهربان ....

بهاران زیباست

گرچه گاهی دل ما پاییزیست

گرچه گاهی ز دل خسته مان بگریزیم

هر چه باشد .. باز هم

بهار دل ما آدمهاست