اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دستها نمی خندند

و کلمات

اعدام می شوند بی قاضی...

وقتی تنها جایی که می تونی باهاش باشی و احساستو بهش بگی تو خوابته

هوای قلبم بارانیست

ولی باران نمیبارد دیگر حوالی حضور خاطرت

من تنها هستم با همه پریشانیم در عمق نبودنت

اما تو مثل همیشه نیستی

و دست های تو چقدر حرف دارند



با اینکه می دانم

زیبایی هر لحظه از چشم های خیابان می گذرد

می دانم که

درخت بازهم از خواب های پرنده می پرد

تو چرا با مبایل میای با احساسات مردم بازی می کنی خو
آزاده سلام .عیدت مبارک . جایی برای رفتن نیست . چومباتمه نشسته ام روی افکار دیوانه وارم .شاید آرام شود .

سلام آوا.....

زندگی ام

سرنوشت سنگ هایی ست

چیده شده بر هم ؛

که به سنگینی ِ شنی

فرو می ریزد .

دلم تنگ است

مثل عکس تو

آی دریا!
دیگر خسته ام

خوابم می آید!

چشم های خیسم در اسارت
آونگ پیشگویان
خواب سیبِ سرخ می بینند!

( من چراغم را در آمد رفتنِ همسایه ام افروختم )
تا ببینَد چاله ها، خود سوختم!؟