اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سحررا دوست دارم


به شب

وقتی





















تو دهنی می زند .

هنگام بارش باران

در زیر یک چتر

تصویر تو

درون قاب روی دیوار می زند لبخند

اشک من

باز ،خود شیرینی می کند

مرگ

به خورشید

چراغ سبز

نشان می داد

سفر بي همسفر خوب
يعني
هيچ.

سه تار را که در آغوش می گیرم

بی تو

خون گریه می کند

نكند! او را هم
خواب ربوده باشد!؟

بی حضور چشمان تو
شعر هایم را پهن می کنم
در هوای آزاد
تا خورشید

اشکهایم را مال خود کند

فقط چهار کلمه. تو کلمه ی وسطی من همان آه

گیر کرده ام

بین

شعر و زندگی

می دانم هردو مرا می کشند

تو چه خبر از حبس در چهار دیواری
ماه هیچ نگفت
آرام از حوض خارج شد