نقاشی بچه ای را دیدم ...

خانه ای را با یک پنجره کشیده بود ...

پشت پنجره گل بود ...

و خانه ای که می خندید با دهان گشاد خورشید آسمانش ...

و من دهان رنگی شده ی کودک را بوسیدم ...

امشَــب دقــیقــا دو ســاعَتــ نِشِــستَــم لبــه #ســاحلُ به همیـنــا نگــاه کَــردمُ کُــلی #فِــکــر که . . .

بر لبانم سایه ی پروانه ای بود

خواهشی از رنگها

مرسی ...همچنین مهربان ....

ابر های عریان را در آسمان رمیده پاییزی به حال خود رها کن

و بدن آفتاب سوخته را....

خوابم هلاک شده است

زیر دست نا مهربان بالشی که پرهای آوازش را در خود خفه کرده است

و گریه ام

تند و ناگزیر میان حرفهای تو

می برد هق هق سکوتم را

آه ...دل سوخته ی شعله ای

که تن، از مصیبت سیاهش بیرون می کشد .

چه هوایی !

که نعش برگ را

زیر همان درخت عاشق، خاک می کنند

به آیه های آسمانی ، پرنده تعارف کنم .

پیامبری باشد ، حسرتم

برای کفر خاکی که

بی آبی عاطفه اش ، چال کرده است

با دستهای گور کنی ... دریا را

- ماهی آبی آسمان باشم - .

و خدایم را ببخشم

اگر بهشتی ندارد برای جهنمی که با دلم ساخته است

شاید با مرگ پرنده

فرشته به آسمان کاغذی کتابها می دوزد .

نخ رستگاری کوتاه مانده است .

می ترسم