اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

درون خواب من چه رازهای که نبود

به خودت میای ....



آلوده ای...


جز تیغ بر رگ راهی نداری...

اگر از جنس باران باشی...

کفش هایم کو...

ما خود رفیق ساغر و پیمانه بوده ایم

فقط

چشم می سایم در این غبار !

خوب می دانم

سال هاست که مرده ام..!

بگو ستاره های کم نور هم , هنوز دنبال عشق می گردند؟

چند شبیست برای آفتابگردان ها چشمک نمی زنند

با این که بوی باروت میدهند

خمیازه ی خاموش می کشند...

بگو باران کجای زندگی را نشانه گرفته برای باریدن؟

اینجا همه چیز غرق چشمانی است که مست شراب نیستن

شاید امشب برای حادثه ی حضورت

حا ملگی باران را جشن بگیرم

جای آفتاب

در خوابِ باغچه

خالی ست ...

بی گمان
گلوله ای نارس
گلویت را پرپر می کند!
وقتی
ریل های این قطار لعنتی
پنجره ات را حصار می کشد!

بر خیز ...!
قطار از میانه ی آغوش گذشت
شعر بوی خون گرفت...