اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

توهم نیست بی خبر از خیال سرد ی این بلوران یخ زده شعر سرودن

برای همهمه پرچین های بی گل فکری بکن

من کیستم؟

پرنده در قفس ماند

و من در تنگنای اتاق روبروی گرمای مصنوعی زمین

گرم نشسته ام

حالا كه شب همه عمر
دلتنگ ذهن من بود
زخمي تر از تن من
سوداي شعر من بود

چشمان زيبايش را دريغ كرد از اغوش سردم.

نگار من

دير زمانيست كه شعر هاي كوتاهم را

براي پرواز هيچ طوطي خط نزدم

واز سماجت گل وگلدان شمعداني

ودل ودلداريش هيچ نميدانم

از ياد برده ام كه من

مني كه در انعكاس برف ها بود

زير خاك ها به دنبال تو

خود را گم كرد

و انتقام نبودت را از هيچ سايه اي نگرفت

سلام شادی ...


شبت بخیر

مرگ هم عرصه بایسته ای از زندگی است

کـاش شـــایسته این خاکسپـــاری باشـــــم

نه ........نههههههههههههههه..............همین خوب بوداااااااااااااا.......نرو اون رو همین رو خوبه.....

اصن حد وسط نداری نه به پُستای غمگینت نه به اینا که ادم میترکه.......

واقعا؟

این روزا خوب بودن به اندازه کافی متفاوته !!!

دردا....

که نماند جز بادی سرخ.....داغ....