اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

گاهی شعر من

فقط می آید

بی وزن و قافیه...

هنوزهم تنهایی این چشمها را

با صبوری پلکهایم ، می پوشانم

و برای دلتنگی همیشگی

کنار سینه ، چاقوی تیز احساس را می گذارم

و می دانم با هر بار فرو کردن در آن

هیچ خونی دستم را نمی بوسد ...

مگر نمی دانی

تمام راه های بی نام تو

در نقشه ی دلم گم شده اند

می ترسد ، آخر یاد نگیرد که

چگونه بی غلط بنویسد

- دوستت می دارم -

سیگاری آتش زده ام

و دنبال لبم می گردم!

دیریست از یاد رفتم

اهل معامله نبود!!!!

بوسه ها را پس فرستاد.!!

و خط کشید بر تمام دلدادگیم

نگاهش!!

می پیچم کوچه در کوچه...

گم میشوم.....

باز کن پنجر ه ات را

خیس بارانم

از شش خانه گچی کودکیم

تنها یک خانه مانده برایم

آن هم اجاره ای است .......