اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بگذار بداند که ما از آن آدم ها نیستیم که به این خوشی های لحظه ای ، دلخوش می شوند .

که اگر بودیم ..نوشته های آخر شبمان این قدر بوی دلتنگی نمیداد ...

وقتی ققنوس بمیرد

سلام/
میگم چرا تو گروه ها متن ها تو نمی نویسی

عطر حضور توست در قلبم

که با لطافت باران درآمیخته تا کیمیاگری کند ،

تسخیر کند روحم را ، نمیدانم خبر داری یا نه؟

مرا درگیر خودت کرده ای ، آرام ، آرام ....

مثل حباب بود خونه یی که ساختم

ای دوست نازنین من زمستانت بهار شه
تاج سعادت همیشه برسرت برقرارشه
امید دارم به اون حق نیازت نباشه به خلق
دشمنی که توروخوار میخواهد ذلیل روزگار شه

درود بر مهربانان

صب بخير

کسی شبها آواز می خواند


از میان گلدار ترین چین ملافه ها

حرف می زند... آرام، دقیق، مهربان

سوال می کند

می خندد

سرفه می کند

باور نمی کنید

به خواب می رود

به خواب...

حالمان خوب است،


فقط بیهوده میمیریم....

آدم‌ها به دنیا می‌آیند تا در آن بمیرند.