اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ای وای اگر چونان فرشتگان لذت رنج را از ما دریغ می داشتی

و طوبی بهشت نقش تیر شکسته و دل خون چکان را از ما بر سینه به یادگار نمی داشت

ای وای اگر راه بهشت از دل جهنم نمی گذشت

و این کوره راه آتشین از بهشت،ما را به هر جهنمی که می خواستیم نمی رساند

ای وای اگر در هر کلام کلمه ای گلویمان را نمی خراشید

و بازیگاه کودک خاطرمان میدان مین خاطره ها نبود

ای وای اگر تیغ نبود و تاج خارگیسو هامان را با خون آزین نمی بست

ای وای اگر چون مرده ها مرده بودیم

و همچون آنانی که نیامدند و نمی آیند و نخواهند آمد

از نعمت هزار مرگ محروم می شدیم

ای وای اگر نبودیم....

گرم و لرزان و با اشتیاق

نت های مواج سینه ام را لمس کن

کنارمی به من نگاه نمی کنی

كسی پیامی ندارد برای كسی...؟؟

از بامهای دنیا

تا دامهای دنیا


حمید مصدق

آنچنان ساده ام
که گنجشکها هم می توانند
در جیب هایم لانه کنند

وقتي از غم رها ميشي

خوشحالي ...

ولي بعد از يه مدت ميفهمي خيلي تنهايي ...

قطره ها از من میباریدن!

زرد زرد بودم از او

اما خودش سبز رفت

زیر پام هنوزم خشکه...!

استشمام محبت از یک گل سرخ هم سیراب نمیکند....

به یاد دیروزها می افتم

آن دیروزهایی که خاطراتشان

تنها دل خوشی من بودند

و تو...

با رفتنت نه تنها خودت را از من گرفتی

بلکه دل خوشی هایم را نیز با خود بردی

سر گشته و حیران

در وادی گمشده ها قدم می نهی

درپس همه دلواپسی های واپسین غم
شمعی روشن نباشد
نفسی گرم نباشد
من دگر من نیستم
مرده ام!