اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نکند آزادی ات را گرفته ام ؟

این سرما

پلنگ ها را خسته تر می کشد

یا حبیب الباکین


به مهربانی امام رضا علیه السلام

نزدیکم

به نگاهی که در نگاهت به خواب رفته

که هرشب در دنج ترین نقطه ی اتاق خودکشی می کند

چله نشیــنــم

وقتی میان این همه شاعـــــر غریبـــه ام

باید کنـــــــار این همــــــه آدم غریــب تر ...

گویا غم پنهان مرا کاشتـه است

دوباره چای می نوشم
کناره پنجره...
تنها...
چقدر این قصه کوتاه ،دشوار است...
تو و من...
امدی...
رفتی...
و من اینجا جا ماندم
بی سامان
بی فردا
شبیه کاغذی تا خورده و خالی...