اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من نمیخوام تو یه غم بشی...

سراسر وجود من

تهی از عاشقانه هاست

یک کبریت بکش رو تاریکی ها

تمام جاده را یک طرفه رفته ام

دور زدن هم ممنوع

بن بست می خواهم

دیگر یارای رفتن نیست..

روزها و شبهایم

خاکستری است

تنهـــــــــــاییم عمیق است

دیگر دست هیچکس به آن نمی رسد!

که بخواهد از تنهــــــــــــــــــایی

درم آورد...

من مرگ عشق را باور دارم

دلتنگ توام

از امروز

تا فردا

و باز فردا...

و باز فردا...

بگو از کدام مسیر می آیی

که دلخوش به آنجا روم...؟

تمام مسیرهای رفته را

باز می گردم...

به تنهایی...!

باشد

گم مي شوم

در دنياي كوچك

خويش...

همسفر جاده تنهای ام

اما این گذشته است که تنگ در آغوش می گیرد

من را...

گله ای نیست

تو دنیایی که پر از دروغ و کثیفی است

نباید انتظار خوبی داشت

قلبم در هجوم سنگینی غرق می شود

و تمام احساس من به فراموشی سپرده می شود

سکوت با من همراه است

و فریاد از من دور

و در همچین جایی به نام زمین

تنهایی بهتر از بودن با انسانهایی است

که هر کدام خنجری بر قلبت می کوبند

و نامش را دوست داشتن می گذارند

پس در افق به دنبال جایی برای بودن هستم...