اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

که درآن روح بزرگ

خبر از عمق صداقت دارد

خانه ی امن دلش

حکم آرامش قلبم دارد

جلوه گری تنفس آهنگ باران
در حجم آغاز دستان ما

مثل آب
پاکیزه و برهنه
تا منشور حضور تجزیه کند
رنگها و نیرنگهای پنهان را

برگهای دستی که میزبان مهمانی اندوهند
در فصلهای تکرار

بانو......

تو را میبینم که فرو می افتی
با تن پوشی از شرحه های دلم
گاه و بیگاه

آوار میشود سرپناه انصاف

برهنه پاک زیبا

باهم ....

تو همراه میشوی ؟

در انتظار روء یا ی لحظه ی آبی سحر
خیره مانده بود به رقاصک ساعت