اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تنهایی من...

باران چشم هایم را بر تو تقدیم میکنم...

من در دورترین جای جهان ایستاده‌ام:
کنارِ تو.

هی با قلم به کاغذ سیخ می زنم

اما

دیگر تمام صفحه ها معتاد نامت اند

انگار این قلم

جز با حضور نام تو فرمان نمی برد

درون سینه ام

سیلاب و گرداب تصاویر عروسکها

در نیلبکی خالی

ومن

زمزمه میکنم

روح سبز باران را

عشق بی بهانه را
بی هیچ قید و شرطی

برای خرج قطره های ناب دل