اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

وقتی از تو مینوسم


قلبم خیس دلتنگی است و چشمانم طوفانی

من فقط گاهی

بودنت را برای دلم بازی میکنم

باور کن گناه دارد

این همه غم بی انصا[!]ت

دعا میکنم

پای سجاده دلتنگی هایم

نماز گریه بی دعا نمیشود

خدا دلش حرف میخواهد

و من دلم سنگ صبور

جای تو خالیست

ولی خدا تنهایم نمیگذارد

هر کجا میخواهی برو

من خدا را دارم

تویی که تنهایی

چشم براهت

خودم هم جایی حوالی همین زندگی

خاطره هایت را

به تماشا می نشینم

زود بیا پیش از آنکه

در خاطره هامحو شوی

چشم براهم مگذار

راه نمی آید

دلم با نبودنت

حق دارد دیگر

به بودنت عادتش دادی

کاش از نبودنت هم برایش میگفتی

وقتی میدانستی سهم بیشتری

از نبودن هایت به او میدهی

ناعادلانه است

خودت هم میدانی

دلم همیشه

تو را به نام صدا می زند

تو دوری ونمی شنوی صدایم را

این را خودت به من گفتی

ولی صدای دل

چه میداند فاصله چیست

تو با قلبت گوش کن

میشنوی

یقین دارم

زخم قلبم سر باز میکند

چه دردی دارد نبودنت

وحجم اندوه نبودنت را در دلم