اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

باید بروم
زیر باران...

باران که می بارد...

قطار نفسهایم انگار

سریعتر به ایستگاه تو می رسد٬

باران که می بارد...

تمام شعر هایم

به این جمله ختم می شوند

دلم تنگ شده است....

@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪

تا روشنایی افق

وقتی نمانده است

ای مهربان ...

خود را در آغاز جاده ای می بینم که به افقی کودکانه ختم می شود و به هیچ...

باغبان دلشاد کنج ايوان زمزمه کنان مي گويد:

" منتظر بايد بود تا زمستان برود، غنچه ها گل بکنند ... "

صبح ها دیر بیدار می شوم
به آسمان نگاه نمی کنم
و برای جاده چراغی روشن نمی کنم
و هیچ جوهری از سرانگشتانم نمی چکد
حرفی ندارم که بگویم
حتی آنقدر که این شعر را
به پایان محکوم کنم!