اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تو جلوه زیبای طبیعتی

و ترانه ی جاری زندگی

مرا هم در آغوش گرمت بگیر

ببین که همه جا پر از غم است

و من . . . . . . .

که بریده ام از این دنیا

مسافرم

مسافری به سوی تو

بارها تو را خواندم

بارها و بارها

از شب سرد زمستانی

تا آفتاب بهاری در پهنای جنگل ها های خزر....

ای کاش که من دست به محشر نمی زدم ...

گلدانها بی سبب نمی شکنند...

چه خوب است بدانیم به پای چه میسوزیم...برای چه وبرای که...هر وقت حس کردی دلت گیر است

دوباره نوشتن.دوباره سرودن.کنار تو بودن....

دیر.....