دل من همانند اتوبوس های شهر شده !
غصه ها سوار میشوند فشرده به روی هم...

واقعیت...



مثل بختک روی زندگیم افتاده است.



مثل سایه ای که پاهایش چسبیده به پاهایم و هر چه می دوم باز هم او از من جلوتر است.



چند وقتی است که سنگینی طاقت فرسایش را تحمل می کنم،



شانه هایم دیگر توان ندارند،



چیزی نمانده به زانو درافتم...



زندگی مرا به بازی گرفت یا من زندگی را؟!؟!؟



با خود چه کردم من...!!!

تمامِ کسانی
که راحت فراموش می‌کنند،
همه‌چیز را با چشمِ بسته تماشا کرده‌اند!

چشمم ؟ نه!

دلم؟ نه!

جگرم را خون کرده‌ای!

اصلن دریایی از خون در من به راه انداخته‌ای

طوری که قبیله‌ای می‌تواند به خون‌خواهی بیاید!

تا می‌توانی بخند!

بگذار شادی

سوژه‌ی تازه‌ای در شعرهایِ من باشد!

حالا آن سوی این همه جهان
شومینه هاروشن است
رختخوابها گرم
سفره ها لبریز
دستها پر
دلها خوش و
دنیا دنیاست برای خودش