اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در سوگواری برای عزیز از دست رفته اون دختر بیچاره

"عباس معروفی"

باز رخنه نمی کند خواب
بر شکافِ بیقرارِ پلکهای من
در چرخشِ این لحظه های عبوس
در سکوتِ سنگینِ دیوارِ تنهایی
و در پندارِ معصومِ انزوایِ انتظار
پر از بغض می شود
سرابِ آسمانِ من

من تنهايي ام را
بي اشك
با شعر
چون درد ،می کشم
تنها براي بودنت

روبه روی من ایستادی با
سرِپایین وچشم باروونی
گریه کردی وگفتی ورفتی

راه دیگری ندارم
تمام خط خطی های
سرنوشت را که مرور میکنم
دوباره به تو میرسم