اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سلام ...

بای.......

بر می گردم

به جزیره ساکت خودم

در خیابانی شلوغ

و می بندم درهای هر چه اقیانوس را پشت سرم

می نشینم و

با همین دستمال های کاغذی خیس از گریه

برای روز رهایی

بال می بافم

شاید هم

سورتمه ای مقوایی بسازم

برای روزی که

دریاهای دور و برم یخ بزنند

تنهایی من

بزرگتر از این حرفهاست .