اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اي ماهي طلائي مرداب خون من

خوش باد مستيت، که مرا نوش مي کني

هر که نداند ،
تو که لااقل می دانی ؛
من چگونه
واژه به واژه را ،
تا التماس ِ باران ِ مرداد ماه ،
گریستم

لحظه هايیست در اين کوتاهي که پر از خواستن است
و براي بودن يک بهانه کافيست
فقط یک بهانه

باید نوشت


حتی اگر تو نخوانی

باید فریاد زد ، حتی اگر تو صدایم را نشنوی

من همین نزدیکی ها هستم

دور از تو

اما همیشه در یادت

دور از جونِت دیوونه ! چرا آخه ؟! بازم .. ؟!

نمی دانم تو برای چشمهایم تکراری شدی


یا این روزها، من همه را شبیه تو میبینم...؟؟!