اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پرنده ی دیگری شکسته شد...

فقط قار قار قار...

در مرگ چ رازیست ک این کهنه درخت!



با هر تیری ک میزنم میخندد..

کس نپرسید کجا رفت , که بود ,

که دمی چند در اینجا گذراند !

گوئیا مرده ی سرگردان بود

زندگی تکثیر ثروتی است ک نامش محبت است.

امان از عدل ناپیدا