اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کدام ابر
باران زا تر است از چشمِ تَرَم
در غربتِ نگاهِ تو..

اصلا"

یادت هست

تظاهر به عادی بودن

یعنی داشتن لبخند بر لب

وقتی میل به گریه دارد

آدم را میکشد!

صدای تپش قلبت

از فرسنگها

هر پرستویی را عاشق میکند

چه رسد به دلی که به انتظار نشسته

درگیر جنگ تن به تنم با تنی که نیست…

دارم شکست میخورم از دشمنی که نیست…

بیشتر از این چیز دیگه ای نمی تونم بگم

...

گرما یعنی

نفس های تو،

دست های تو،

آغوش تو ...!

من به خورشید ایمان ندارم!!!

در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

درهمین رویایی که برایم ساخته ای
میمانم
حتی تاریکی شب
حتی دوری
حتی سکوت تو
از پشت حریر این رویا زیباست

......شاید

[لینک]