اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بگو به من...

ر روز قدم زدن

با پرچین ناموزون کنار راه

با صندوق زرد پست

با گنجشکانی که لابلای شاخه ها معاشقه می کنند

با تراوش سبکبال ابر

و چشمانم که ریز می شوند در ریزش باران

و خاک...

که هرگز در سروده های من جایی نداشت

و از بس فروتن است

بی که بدانم عشقم را بارور می کند

خاک...!! سر آغاز برخاستن

من از تکرار تو آب می شوم

دشمنی هم اگر کنی طاقت دوست نداشتنت را ندارم...

مراقب خودت باش بوی پاییز توی کوچه پیچیده

گل های چادرت باد میخورند...!

از بستر خیس واژه ها..

چشمانت...

... گیر داده بودند که چیزی بگو

و من خاک بر سر

همه آنچه را که میخواستم بگویم با آب دهانم قورت دادم

... حالا مدتهاست که دلم درد می کند

با اولین نگاه تکانم داد

در عبور پر پیچ و تاب باد از شاخه ها...

وقتیکه آن درگاه زنگار گرفته پچ پچ نگاهمان را گوش ایستاده بود



و در انتهای خیابانی که یه زندان شهر میرسید

سوسوی هیچ فانوسی نبود

جاوید باد انسانهایی که شادیها را علتند

گم شدیم...

بال وقتی بشکند از کوچ هم باید گذشت

دست و پا وقتی نباشد نردبان بی فایده است

گله از دست کسی نیست