اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هر کسی برای خودش خیابانی دارد
کوچه ای
کافی شاپی
و شاید عطری
که بعد از سالها خاطراتش گلویش را چنگ میزند..

دیگر حتی فرصت دروغ هم برایم باقی نمانده است
وگرنه چشمانم را می بستم و به آوازی گوش میدادم که در آن دلی می خواند
من تو را
او را
کسی را دوست می دارم

وقت و بی وقت در هوایم پراکنده ای

ومن بی هوا ناگهان خیسم از تو

مرا چه شده

دلم را چه شده

چرا دل تنگ هستم

به وسعت پاییز ، زندگی بدون خزان سبز نیست

اطرافم پر از برگهای زرد است ، درون پاییز یک دنیا حرف است ،

باید بپذیرم از حالا بدون توام ، از حالا به جای در کنار تو بودن ،

در کنار خاطره های توام

کجایی که این غم یخ زده را در دلم آب کنی