اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آنکه بی باده کند جان مرا مست کجاست ؟

وآنکه بیرون کند از جان و دلم دست کجاست؟

وآنکه سوگند خورم جز به سر او نخورم ؟

وآنکه سوگند من و توبه ام اشکست کجاست

مگرنه خاک ره این خرابه بایدشد؟بیا که کام بگیریم از این جهان خراب

کمی آهسته تر بد شو

مرا جای خودم بگذار ،

خودت را جای گهواره

و آغوشی تسلی بخش ،

کنارم باش همواره

گاهی وقتها زندگی ما وابسته می شه به یک مشت کلمات ، به یک مشت حروف . گاهی وقتها فقط این کلمات هستند که آروممون می کنند. می نویسیم و آروم میگیریم و شاید فکر میکنیم آروم شدیم!

دست هایم خالیست
و درونم سرشار...

پرم از آرزوهای پوشالی

و دلم خوش است به خواب شیرین شب بو
و رهایی گیسوان بید در دستان وحشی باد...

و چه زیباست،
پشت پا زدن به آن هایی که تو را رنجاندند!

سکوت زندگی

هر آنچه به یاد ماندنی است

صدای خش خش



می پیچد در گوشم

می نویسم هنوز خسته نشده ام و راضی ام.

گفتم یادت نره...

باز میلرزد دلم دستم...باز گویا در جهان دیگری هستم...

خوش بگذره